رضا ، امام جواد و امام هادى عليهم السلام نيز رسيده بود و روايات فراوانى از ائمه اطهار عليهم السلام نقل كرده است . شيخ طوسى وى را محدثى ثقه ناميده است . از جمله شاگردان وى مىتوان به محمد بن حسن صفار ، سعد بن عبدالله ، على بن ابراهيم ، داود بن كوره ، احمد بن ادريس ، محمد بن حسن بن وليد و . . . اشاره كرد . از تاريخ وفات وى دقيقاً اطلاعى در دست نيست ليكن ايشان در سال 274 ه‍ . ق در قيد حيات بوده‌اند . از تأليفات وى : 1 - النوادر 2 - التوحيد 3 - فضل النبى 4 - المتعه 5 - الناسخ و المنسوخ 6 - طب الكبير 7 - طب الصغير 8 - المكاسب 9 - الاظله و . . . قرن چهارم 4 - محمد بن مسعود عياشى ( ؟ - حدود 320 ق ) ابونصر محمد بن مسعود بن محمد بن عياشى سلَمى سمرقندى كوفى معروف به عياشى ، از بزرگان فقهاى شيعهء اماميه و نظريه‌پردازان انديشور اسلامى . يگانهء روزگار خود در علوم گوناگون ، فاضل ، مفسر ، محدث و اديب بود . وى در 260 ق به عراق وارد شد و در آغاز از اهل سنت بود اما با مطالعهء دقيق بر فقه جعفرى به تشيع روى آورد و از سرآمدان روزگار خود شد و تمام دارايى خود را صرف و وقف تشيع كرد .